Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

δεν ήμουν μα είχα

δεν ήμουν ήπειρος που χαρτογράφησες
παρθένα φύση που διακόρευσες
βουνοκορφή που κατέκτησες
χέρσα γη που όργωσες,
καράβι που κούρσεψες
αγρίμι που ημέρεψες
μα είχα σύνορα ουρανό και θάλασσα
είχα το δικό μου ανάγλυφο
αγέρηδες σύννεφα και καταιγίδες
ήλιους καρπούς μεστούς κι αρώματα
ήχους, παλμούς και χρώματα
αλλά εσύ σαν άπειρος ζωγράφος
με βιάση έβαλες την τελευταία πινελιά
μην τύχει και χαθείς μέσα στην έμπνευση
και το είδωλο πιστά δεν αποδώσεις

4 σχόλια:

Diatton είπε...

...είχα σύνορα ουρανό και θάλασσα...
μα συ σαν άπειρος ζωγράφος
με βιάση έβαλες την τελευταία πινελιά...

Εσύ όμως συνεχίζεις σαν πολύ έμπειρος ζωγράφος αγαπητή μου φίλη και χαίρομαι γι' αυτό...

Την καλημέρα μου...

anepidoti είπε...

φιλί σε σένα και στα "δεν" σου!

ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ είπε...

Πολύ όμορφο με δυνατές εικόνες και αντιφάσεις...

Φωτεινές καλημέρες

EVISSA είπε...

αγαπημένοι φίλοι και αναγνώστες πνίγομαι.... στη δουλειά διευκρινίζω μου λείπει η ευχαρίστηση των συνομιλιών μας ...υπομένω και αναμένω την απελευθέρωσή μου από την δουλεία των επανωτών και ανελέητων υποχρώσεών μου.Σας φιλώ