Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2009

πληγές

οι εικόνες ανοιχτές πληγές

οι καρδιές ραγισμένες

αιμοραγούν τα μάτια

οι φωνές θυμωμένες

τα παιδιά ματωμένα

τα παιχνίδια σπασμένα

παραφωνία λαβωμένης χαράς

σε σκηνικό θανάτου

όνειρα

Ονειρα που με ταξιδεύετε
με κέρινα φτερά
στον ήλιο κοντά,
ξυπνώντας
σ έλεύθερη πτώση με σπρώχνετε
δίχως αλεξίπτωτο
στο κενό έκθετη

Το δρόμο προς τη λύτρωση
με πόδια γυμνά,
να πορευτώ προτιμώ.
Να θυμάμαι τα μονοπάτια,
ο πόνος να τα ορίσει,
ως οδηγός απαράμιλλος,

μην ποτέ τα ξαναδιαβώ.