Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

ακινησία

ο καλός μου φίλος επιχειρηματολογούσε ισχυρά
υπερ της ακινησίας μου, ως λύσης
έπρεπε να βρω το εσωτερικό σημείο στήριξης
να σταθώ στην διευρυμένη βάση των ποδιών μου
να αδειάσω τις σκέψεις μου, 
 την τάση μου για διαρκή δράση
να απαλλαγώ από δηλητηριώδεις προσμονές
ν αποδυναμώσω τις μάταιες ελπίδες
να ζήσω επιτέλους σαν "εγώ "
λιγότερο σαν " οι αλλοι"
  

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

συνεχίζεις να γράφεις σαν εσύ και μεις σαν άλλοι να ταυτιζόμαστε στο εγώ σου

faraona είπε...

Μακάρι ν ακούσουν κι άλλοι αυτό που σου έλεγε ο φίλος...


πλήρης ακινησία
πριν την ισορροπία
και κυρίως του μυαλού.


Καλη μεγαλοβδομάδα εύχομαι.

faraona είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Ανώνυμος είπε...

faraona
αντεύχομαι την συναίσθηση των Θείων παθών και εκείνη την τόσο παραγωγική ακινησία και εσωτερική αναδίπλωση.καλημέρα....
evissa