ΨΥΧΗ ΠΟΥ ΑΝΘΙΖΕ ΠΛΗΓΕΣ

Μα τα σημάδια στο λαιμό

δεν ήταν απ΄τα φιλιά σου,

ήταν απ΄την ψυχή μου

που άνθιζε πληγές,

όμοιες με τ΄αγγίγματά σου.

Να τα ζητάει αρνιότανε πιά,

τα χάραζε μόνη της,


για να θυμάται.

ΑΝΑΙΤΙΕΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΣ

Των νευρωνικών συνάψεων εφιάλτης,

περιττά ερεθίσματα,

ανούσιες εγγραφές,

ασυνείδητες επεξεργασίες,

αυθαίρετοι συνειρμοί,

αμφιθυμικά συναισθήματα,

έλεος, μνήμη.

Πάψε πια τις αναίτιες καταγραφές

και τις ύπουλες επαναφορές.

Και συ ΒΟΥΛΗΣΗ αφυπνίσου

ΣΤΑΥΡΩΣΗ

Ιούδες ,Πιλάτοι και Καίσαρες τόσοι

μα ο νυμφίος ένας

ούτε συ ούτε εγώ.

ο έρωτας ήταν και τον σταυρώσαμε

κι η αγάπη στα πόδια του

μητέρα που θρηνεί.

αναζητείται

Στον αγέρα σκόρπισα τη φωνή μου

να μην αρθρώσει τις λέξεις

που δεν έπρεπε να ειπωθούν

ούτε και τώρα μα ούτε και πρίν.

Στην άμμο έθαψα τις ελπίδες μου

να μην έχουν ανασεμιά,

στο νερό βύθισα τ ονομά σου

σα φωτιά να σβηστεί

στο χιόνι πάγωσα τα μέλη μου

να μη λαχταρούν.

Για την καρδιά μου που σκιρτά

θάνατο κατάλληλο ακόμα δε βρήκα .

ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ

Την τέχνη της διαγραφής

γνωρίζοντας καλά

εαυτόν εξαίρεσες

σπό την προσδοκία.

Η παράληψη καταγράφηκε

ως εικονίδιο που εξέλειψε

σε διάστατο περιβάλλον.

Στο αληθινό χαράχθηκε

ως πολυδιάσταση έλλειψη

τεμνόμενες μοναξιές

Μοναξιές περιφερόμενες,

στο άπειρο, τυχαία συγκλίνουν.

Μια στιγμή μόνο τεμνόμενες

κι ύστερα αντίθετα αποκλίνουν.

Γόρδιος δεσμός

Αγέρωχος σα Μεγαλέξανδρος

με θωριά απόμακρη, θεική

σπαθί ο λόγος σου ακονισμένο,

με μιας τον κόμπο κατέλυσες.

Κατακτημένη από καιρό

σε αιχμαλωσία εθελούσια

στην άρνησή σου υποτάχθηκα

κι απ΄τη σιωπή ηττήθηκα,

δια παντός.

το απόλυτο ως τελειότητα

στη δίνη του τέλειου ΄
μικροί οριζόμαστε
στο πλαίσιο του άμεμπτου
αγωνιούμε να χωρέσουμε
ως αρκετοί
στην πλάνη του απόλυτου
μόνον ακυρωμένοι
στην προσπάθεια να επιβιώσουμε
συνηθισμένοι άνθρωποι
σ'ότι πράξαμε ένοχοι και αθώοι μαζί
στην αυτοκριτική μας μισοί
στην ψυχή μας τρωτοί
όπως μπορέσαμε.
Στις τύψεις μας όρθιοι
άν και ευάλωτοι
στους κριτές μας υπόλογοι
αλλά καθαροί.

δισδιάστατες παρέες

καθηλωμένοι ηδονοβλεψίες

σε δισδιάστατες πραγματικότητες
ζωής άλλων

ολίγον ευαίσθητοι,

ολίγον εκστασιασμένοι,

ολίγον εξαγριωμένοι΄,

ολίγον ερωτευμένοι,

εικονικές πραγματικότητες των εαυτών μας,

παρέα με φίλους που δεν ανταμώσαμε ποτέ,

λάθρα βιώνουμε τα λάθη και τα πάθη μας,

τις εμμονές μας σκορπίζουμε

στων δικτύων τους ανέμους

και αναμένουμε την απόκριση εκείνων

που δε χώρεσαν στον τρισδιαστατο βίο μας,

τα χέρια απλώνουμε

ξεδιπλώνοντας με θάρρος

τις δίπλες των ψυχών μας

που οι αληθινοί μας φόβοι

πιο αυθεντικοί κι από μας

σφιχτά κομπόδεσαν.

σ΄ όλους μας......

ΑΝΕΦΙΚΤΟ

πόσες ευχές μάταιες,

πόση ελπίδα τελειωμένη,

πόσες επικλήσεις του ανέφικτου,

πόσα απελπισμένα μηνύματα ,

πόσες υποθέσεις χωρίς αντίκρισμα,

πόσες αναπάντητες αναμονές,

πόσα βράδυα αξημέρωτα

πόση ζωή χαμένη.

πληγές

οι εικόνες ανοιχτές πληγές

οι καρδιές ραγισμένες

αιμοραγούν τα μάτια

οι φωνές θυμωμένες

τα παιδιά ματωμένα

τα παιχνίδια σπασμένα

παραφωνία λαβωμένης χαράς

σε σκηνικό θανάτου

όνειρα

Ονειρα που με ταξιδεύετε
με κέρινα φτερά
στον ήλιο κοντά,
ξυπνώντας
σ έλεύθερη πτώση με σπρώχνετε
δίχως αλεξίπτωτο
στο κενό έκθετη

Το δρόμο προς τη λύτρωση
με πόδια γυμνά,
να πορευτώ προτιμώ.
Να θυμάμαι τα μονοπάτια,
ο πόνος να τα ορίσει,
ως οδηγός απαράμιλλος,

μην ποτέ τα ξαναδιαβώ.

χιόνι

η σιωπή αθόρυβη σαν χιόνι
σκέπαζε αργά το κορμί
τα μέλη βαριά,
η σάρκα παγωμένη,
η ψυχή βουβή,
η βούληση αρνητής της ζωής,
αρνιόταν να προχωρήσει.
Το χέρι απλώθηκε,
χάραξε στο χιόνι
την αλήθεια
που δε διάβασε κανείς,
το χιόνι αθόρυβα την έσβησε,
η λησμονιά την έθαψε,
αμετάκλητα
σαν το θάνατο.

ποτέ και κάποτε

Το ποτέ αντικατέστησε το κάποτε

εξαντλώντας τις αντοχές

στο πλαίσιο της δήθεν ανοχής σου.

Το ΄ξερες από πάντοτε

το ακατάλληλο για σένα,

όμως το βολικό και ακίνδυνο

ήταν αρκούντως δελεαστικό

και κυρίως ανέξοδο
ικανό να σε ελκύσει

από το οδυνηρό σου χθές.

Δούρειος ίππος της ανασφάλειας,

μάσκα που έκρυψες

το φόβο της απόρριψης .

το παρελθόν σε ξεγέλασε

όχι εγώ,

μόνο σου χαμογέλασα

αθώα σαν μωρό.

ΓΙ΄ΑΥΤΟ........

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ΄
σε όλους
ο καινούργιος χρόνος που έρχεται
να μας βρεί καλύτερα και καλύτερους,

από τον παλιό που περνάει μαζί μας,
τις τελευταίες του ώρες.

για τα "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ"

Ακουγόταν πάντοτε τόσο ζοφερό
από τα παιδικά μου χρόνια
"ούτε ενα χρόνια πολλά δεν ευχήθηκε ,αμαρτία"
ήταν από τότε η αδιάψευστη απόδειξη
της ύστατης απαξίωσης και της άρνησης κάποιου
και η πιό φανερή δήλωση θυμού.

τι να ταν άραγε το κρίμα
αυτού που άξιζε τέτοια τιμωρία ?

ΤΟ ΛΑΘΟΣ

Κρατούσες τη σβήστρα,
έσβησες το λάθος.
Δεν υπήρξε

τον πόνο του άλλου

τέτοιες μέρες
αν τον πόνο του άλλου
δεν μπορείς να νοιαστείς
από ανθρωπιά
μπροστά του ξενδιάτροπα
απέφυγε να χαρείς

στους γονείς μου

που με μάθαιναν την έπαρση ν άποφεύγω

είθεισται το "είθε"

είθε να ναι καλός ο χρόνος που αχνά ξεπροβάλλει.
είθε να γεμίσει τις ζωές μας με φως και αλήθεια.
είθε τούτη η συνεχής γέννηση κάθε χριστούγεννα
να πλημμυρίσει τις ψυχές μας με ζεστασιά και συγχώρεση
είθε να ανταμώσουν όσοι αγαπήθηκαν πολύ
είθε να φιλιώσουν όσοι τραυμάτισαν ο ένας τον
άλλο πολύ΄.
αμήν.....

εισβολές

γλυκερές αναμνήσεις
εισβάλλουν απρόσκλητες
πολιορκώντας αμείληκτα
την αδύναμη θέληση διαγραφής τους.