τεμνόμενες μοναξιές

Μοναξιές περιφερόμενες,

στο άπειρο, τυχαία συγκλίνουν.

Μια στιγμή μόνο τεμνόμενες

κι ύστερα αντίθετα αποκλίνουν.

Γόρδιος δεσμός

Αγέρωχος σα Μεγαλέξανδρος

με θωριά απόμακρη, θεική

σπαθί ο λόγος σου ακονισμένο,

με μιας τον κόμπο κατέλυσες.

Κατακτημένη από καιρό

σε αιχμαλωσία εθελούσια

στην άρνησή σου υποτάχθηκα

κι απ΄τη σιωπή ηττήθηκα,

δια παντός.

το απόλυτο ως τελειότητα

στη δίνη του τέλειου ΄
μικροί οριζόμαστε
στο πλαίσιο του άμεμπτου
αγωνιούμε να χωρέσουμε
ως αρκετοί
στην πλάνη του απόλυτου
μόνον ακυρωμένοι
στην προσπάθεια να επιβιώσουμε
συνηθισμένοι άνθρωποι
σ'ότι πράξαμε ένοχοι και αθώοι μαζί
στην αυτοκριτική μας μισοί
στην ψυχή μας τρωτοί
όπως μπορέσαμε.
Στις τύψεις μας όρθιοι
άν και ευάλωτοι
στους κριτές μας υπόλογοι
αλλά καθαροί.

δισδιάστατες παρέες

καθηλωμένοι ηδονοβλεψίες

σε δισδιάστατες πραγματικότητες
ζωής άλλων

ολίγον ευαίσθητοι,

ολίγον εκστασιασμένοι,

ολίγον εξαγριωμένοι΄,

ολίγον ερωτευμένοι,

εικονικές πραγματικότητες των εαυτών μας,

παρέα με φίλους που δεν ανταμώσαμε ποτέ,

λάθρα βιώνουμε τα λάθη και τα πάθη μας,

τις εμμονές μας σκορπίζουμε

στων δικτύων τους ανέμους

και αναμένουμε την απόκριση εκείνων

που δε χώρεσαν στον τρισδιαστατο βίο μας,

τα χέρια απλώνουμε

ξεδιπλώνοντας με θάρρος

τις δίπλες των ψυχών μας

που οι αληθινοί μας φόβοι

πιο αυθεντικοί κι από μας

σφιχτά κομπόδεσαν.

σ΄ όλους μας......

ΑΝΕΦΙΚΤΟ

πόσες ευχές μάταιες,

πόση ελπίδα τελειωμένη,

πόσες επικλήσεις του ανέφικτου,

πόσα απελπισμένα μηνύματα ,

πόσες υποθέσεις χωρίς αντίκρισμα,

πόσες αναπάντητες αναμονές,

πόσα βράδυα αξημέρωτα

πόση ζωή χαμένη.

πληγές

οι εικόνες ανοιχτές πληγές

οι καρδιές ραγισμένες

αιμοραγούν τα μάτια

οι φωνές θυμωμένες

τα παιδιά ματωμένα

τα παιχνίδια σπασμένα

παραφωνία λαβωμένης χαράς

σε σκηνικό θανάτου

όνειρα

Ονειρα που με ταξιδεύετε
με κέρινα φτερά
στον ήλιο κοντά,
ξυπνώντας
σ έλεύθερη πτώση με σπρώχνετε
δίχως αλεξίπτωτο
στο κενό έκθετη

Το δρόμο προς τη λύτρωση
με πόδια γυμνά,
να πορευτώ προτιμώ.
Να θυμάμαι τα μονοπάτια,
ο πόνος να τα ορίσει,
ως οδηγός απαράμιλλος,

μην ποτέ τα ξαναδιαβώ.

χιόνι

η σιωπή αθόρυβη σαν χιόνι
σκέπαζε αργά το κορμί
τα μέλη βαριά,
η σάρκα παγωμένη,
η ψυχή βουβή,
η βούληση αρνητής της ζωής,
αρνιόταν να προχωρήσει.
Το χέρι απλώθηκε,
χάραξε στο χιόνι
την αλήθεια
που δε διάβασε κανείς,
το χιόνι αθόρυβα την έσβησε,
η λησμονιά την έθαψε,
αμετάκλητα
σαν το θάνατο.

ποτέ και κάποτε

Το ποτέ αντικατέστησε το κάποτε

εξαντλώντας τις αντοχές

στο πλαίσιο της δήθεν ανοχής σου.

Το ΄ξερες από πάντοτε

το ακατάλληλο για σένα,

όμως το βολικό και ακίνδυνο

ήταν αρκούντως δελεαστικό

και κυρίως ανέξοδο
ικανό να σε ελκύσει

από το οδυνηρό σου χθές.

Δούρειος ίππος της ανασφάλειας,

μάσκα που έκρυψες

το φόβο της απόρριψης .

το παρελθόν σε ξεγέλασε

όχι εγώ,

μόνο σου χαμογέλασα

αθώα σαν μωρό.

ΓΙ΄ΑΥΤΟ........

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ΄
σε όλους
ο καινούργιος χρόνος που έρχεται
να μας βρεί καλύτερα και καλύτερους,

από τον παλιό που περνάει μαζί μας,
τις τελευταίες του ώρες.

για τα "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ"

Ακουγόταν πάντοτε τόσο ζοφερό
από τα παιδικά μου χρόνια
"ούτε ενα χρόνια πολλά δεν ευχήθηκε ,αμαρτία"
ήταν από τότε η αδιάψευστη απόδειξη
της ύστατης απαξίωσης και της άρνησης κάποιου
και η πιό φανερή δήλωση θυμού.

τι να ταν άραγε το κρίμα
αυτού που άξιζε τέτοια τιμωρία ?

ΤΟ ΛΑΘΟΣ

Κρατούσες τη σβήστρα,
έσβησες το λάθος.
Δεν υπήρξε

τον πόνο του άλλου

τέτοιες μέρες
αν τον πόνο του άλλου
δεν μπορείς να νοιαστείς
από ανθρωπιά
μπροστά του ξενδιάτροπα
απέφυγε να χαρείς

στους γονείς μου

που με μάθαιναν την έπαρση ν άποφεύγω

είθεισται το "είθε"

είθε να ναι καλός ο χρόνος που αχνά ξεπροβάλλει.
είθε να γεμίσει τις ζωές μας με φως και αλήθεια.
είθε τούτη η συνεχής γέννηση κάθε χριστούγεννα
να πλημμυρίσει τις ψυχές μας με ζεστασιά και συγχώρεση
είθε να ανταμώσουν όσοι αγαπήθηκαν πολύ
είθε να φιλιώσουν όσοι τραυμάτισαν ο ένας τον
άλλο πολύ΄.
αμήν.....

εισβολές

γλυκερές αναμνήσεις
εισβάλλουν απρόσκλητες
πολιορκώντας αμείληκτα
την αδύναμη θέληση διαγραφής τους.

λησμονιά

τη λήθη παρήγγειλα
να τελειώσω
στο χιόνι κυλίστηκα
να παγώσω
μπροστά σου στάθηκα
απαράλλακτη
στη νύχτα παραδόθηκα
να ξεχάσω
το πρωι με αντάμωσε
χωρίςνα μπορέσω.

για μια συγνώμη

στα όρια της ύπαρξής μου ορίσθηκε
χαρακίρι αυτοκριτικής
απλωμένο χέρι
πριησμένα μάτια
πεθαμένη ελπίδα
υποταγή του ονείρου

ρεαλισμός
αγάπη
φιλί ζωής

• για σένα .....

νερό που χύνεται νερό που ξεδιψάει

Διψούσες πολύ για ένα ποτήρι νερό και γω για ένα σου βλέμμα, από κείνα που έκαναν τα μάτια σου να μοιάζουν με σκιερές φυλλωσιές καταμεσήμερο του Αυγούστου. Μα δεν με κοίταξες,Λάτρευα εκείνο το σταχτοπράσινο που εναλλάσονταν με τους τόνους της διάθεσής σου, γύρω μας τόσοι να μας παρασέρνουν να μας μονώνουν. σαν ηχοπροστασία από τη σιωπή αναμεσά μας .Δίψαγες για ένα ποτήρι νερό και τα δακρυά μου που έπαιρναν το δρόμο τους να αναδυθούν από τη βουβή ψυχή μου εκτονώνοντας την καταιγίδα μέσα μου φοβήθηκα πως θα μας πνίξουν, άκαιρα και προδοτικά.Σου έφερα ένα ποτήρι νερό ,τίποτα περισσότερο ,ούτε που σε κοίταξα ,κοίταζα το νερό με ζήλεια, να ένσωματωθω να γίνω μια σταγόνα να δυανύσω το δρόμο του μεσα στο κορμί σου να σε ευφράνω να ξεδιψάσω.Είπες ευχαριστώ μα δεν ήμουν εκεί ,το κενό στα μάτια σου με είχε εξοστρακίσει στη γή του τίποτα που λησμονάς ότι έζησες και αποποιείσαι τις ελπίδεσς σαν δανικό ρούχο άβολο και ανάρμοστο. Μου φάνηκε πως δίψαγες από καιρό για ένα ποτήρι νερό,έψαξα την πιο δροσερή πηγή ,μάζεψα με υπομονή το κρυστάλλινο νερό της, σου το πρόσφερα .Κοιταξες το ποτήρι με επιφύλαξη,το γυαλί απλό ,χαραγματιές του καιρού πάνω του ,οδύνες ψυχής που τσαλακώθηκε στο ταξίδι της. Τίποτα δεν κρυβόταν στο διάφανο μίγμα του.Ηπιες βιαστικά αχόρταγα ,φοβήθηκες μην πνιγείς,πέταξες το ποτήρι στο πάτωμα χίλια κομμάτια. Το νερό σκόρπισε πάνω σου αναπόφευκτα. ενοχλήθηκες. Δεν το γεύτηκες ,απλά ξεδίψασες το μόνο που πρόλαβα να διακρίνω ήταν η πρόσκαιρη ευφορία της ανακούφισης από την παλιά σου δίψα. Ύστερα θυμός για την αδεξιότητά μου ( ως έλλειμα τελειότητας )Δέν είχε κανένα νόημα να διαμαρτυρηθώ .....

πόθος, κολακεία και ένα χρυσωμένο χάπι

ποιός σου πε πως το χρειαζόμουνα
να με ποθείς για να με κολακεύεις
προτιμούσα ενα απλό θανατερό δηλητήριο
του μια κι έξω ,σαν σε Ρωμαική αυλή
πιότερο θα μας ταίριαζε,
παρά τούτο το χρυσωμένο χάπι
της μεγαλόθυμης λεπτότητάς σου,
στο στομάχι μου έκατσε σαν μέταλλο
αδιάβλητο στο χρόνο
να ανασταίνει τις ελπίδες μου κίβδηλα
να με σκοτώνει αληθινά
αργά βασανιστικά ώρα την ώρα,
ύπουλα διαφεντεύοντας τα μύχια κανάλια
της δήθεν εναπομείνασας λογικής μου

αποχαιρετισμοί γιατί να φεύγουν αυτοί που αγαπήσαμε πολύποιός θεός το καθόρισε και γιατί
Ετικέτες φθινόπωρο
πρόχειρο
22/11/2008
από τον/τη EVISSA
Διαγραφή
1 – 3 από 3