ΤΟ ΛΑΘΟΣ

Κρατούσες τη σβήστρα,
έσβησες το λάθος.
Δεν υπήρξε

τον πόνο του άλλου

τέτοιες μέρες
αν τον πόνο του άλλου
δεν μπορείς να νοιαστείς
από ανθρωπιά
μπροστά του ξενδιάτροπα
απέφυγε να χαρείς

στους γονείς μου

που με μάθαιναν την έπαρση ν άποφεύγω

είθεισται το "είθε"

είθε να ναι καλός ο χρόνος που αχνά ξεπροβάλλει.
είθε να γεμίσει τις ζωές μας με φως και αλήθεια.
είθε τούτη η συνεχής γέννηση κάθε χριστούγεννα
να πλημμυρίσει τις ψυχές μας με ζεστασιά και συγχώρεση
είθε να ανταμώσουν όσοι αγαπήθηκαν πολύ
είθε να φιλιώσουν όσοι τραυμάτισαν ο ένας τον
άλλο πολύ΄.
αμήν.....

εισβολές

γλυκερές αναμνήσεις
εισβάλλουν απρόσκλητες
πολιορκώντας αμείληκτα
την αδύναμη θέληση διαγραφής τους.

λησμονιά

τη λήθη παρήγγειλα
να τελειώσω
στο χιόνι κυλίστηκα
να παγώσω
μπροστά σου στάθηκα
απαράλλακτη
στη νύχτα παραδόθηκα
να ξεχάσω
το πρωι με αντάμωσε
χωρίςνα μπορέσω.

για μια συγνώμη

στα όρια της ύπαρξής μου ορίσθηκε
χαρακίρι αυτοκριτικής
απλωμένο χέρι
πριησμένα μάτια
πεθαμένη ελπίδα
υποταγή του ονείρου

ρεαλισμός
αγάπη
φιλί ζωής

• για σένα .....

νερό που χύνεται νερό που ξεδιψάει

Διψούσες πολύ για ένα ποτήρι νερό και γω για ένα σου βλέμμα, από κείνα που έκαναν τα μάτια σου να μοιάζουν με σκιερές φυλλωσιές καταμεσήμερο του Αυγούστου. Μα δεν με κοίταξες,Λάτρευα εκείνο το σταχτοπράσινο που εναλλάσονταν με τους τόνους της διάθεσής σου, γύρω μας τόσοι να μας παρασέρνουν να μας μονώνουν. σαν ηχοπροστασία από τη σιωπή αναμεσά μας .Δίψαγες για ένα ποτήρι νερό και τα δακρυά μου που έπαιρναν το δρόμο τους να αναδυθούν από τη βουβή ψυχή μου εκτονώνοντας την καταιγίδα μέσα μου φοβήθηκα πως θα μας πνίξουν, άκαιρα και προδοτικά.Σου έφερα ένα ποτήρι νερό ,τίποτα περισσότερο ,ούτε που σε κοίταξα ,κοίταζα το νερό με ζήλεια, να ένσωματωθω να γίνω μια σταγόνα να δυανύσω το δρόμο του μεσα στο κορμί σου να σε ευφράνω να ξεδιψάσω.Είπες ευχαριστώ μα δεν ήμουν εκεί ,το κενό στα μάτια σου με είχε εξοστρακίσει στη γή του τίποτα που λησμονάς ότι έζησες και αποποιείσαι τις ελπίδεσς σαν δανικό ρούχο άβολο και ανάρμοστο. Μου φάνηκε πως δίψαγες από καιρό για ένα ποτήρι νερό,έψαξα την πιο δροσερή πηγή ,μάζεψα με υπομονή το κρυστάλλινο νερό της, σου το πρόσφερα .Κοιταξες το ποτήρι με επιφύλαξη,το γυαλί απλό ,χαραγματιές του καιρού πάνω του ,οδύνες ψυχής που τσαλακώθηκε στο ταξίδι της. Τίποτα δεν κρυβόταν στο διάφανο μίγμα του.Ηπιες βιαστικά αχόρταγα ,φοβήθηκες μην πνιγείς,πέταξες το ποτήρι στο πάτωμα χίλια κομμάτια. Το νερό σκόρπισε πάνω σου αναπόφευκτα. ενοχλήθηκες. Δεν το γεύτηκες ,απλά ξεδίψασες το μόνο που πρόλαβα να διακρίνω ήταν η πρόσκαιρη ευφορία της ανακούφισης από την παλιά σου δίψα. Ύστερα θυμός για την αδεξιότητά μου ( ως έλλειμα τελειότητας )Δέν είχε κανένα νόημα να διαμαρτυρηθώ .....

πόθος, κολακεία και ένα χρυσωμένο χάπι

ποιός σου πε πως το χρειαζόμουνα
να με ποθείς για να με κολακεύεις
προτιμούσα ενα απλό θανατερό δηλητήριο
του μια κι έξω ,σαν σε Ρωμαική αυλή
πιότερο θα μας ταίριαζε,
παρά τούτο το χρυσωμένο χάπι
της μεγαλόθυμης λεπτότητάς σου,
στο στομάχι μου έκατσε σαν μέταλλο
αδιάβλητο στο χρόνο
να ανασταίνει τις ελπίδες μου κίβδηλα
να με σκοτώνει αληθινά
αργά βασανιστικά ώρα την ώρα,
ύπουλα διαφεντεύοντας τα μύχια κανάλια
της δήθεν εναπομείνασας λογικής μου

αποχαιρετισμοί γιατί να φεύγουν αυτοί που αγαπήσαμε πολύποιός θεός το καθόρισε και γιατί
Ετικέτες φθινόπωρο
πρόχειρο
22/11/2008
από τον/τη EVISSA
Διαγραφή
1 – 3 από 3

ο έρωτας ως ψύχωση

η θάλασσα κατάπινε τις χαλαρές σταγόνες της βροχής πιο αδηφάγα κι από το καλοκαιρινό ρυτιδιασμένο χώμα του κάμπου
το γαλάζιο χρώμα της το δινε πίσω το γαλάζιο σου ποδήλατο που μέσα απ τις ακτίνες του μ άφηνε να τη δω, ακουμπισμένο στο σταντ της παραλιακής λεωφόρου.
Δεν ξέρω αν βρήκα το κουράγιο η απλά με έσπρωξε ,το μόνο που θυμάμαι τώρα είναι ο απρόσμενος, απαγορευμένος για μέρες ήχος της φωνής σου στο θυροτηλέφωνο .
Για ένα λεπτό μόνο, τόσο χρόνο σου ζήτησα μα μου δωσες κάτι παραπάνω ,για να καταλάβω. θυμάμαι το χρώμα των ματιών σου να εναλλάσεται όμοια με τον τόνο και την ένταση της φωνής σου.Απερίγραπτα διδακτικός με μάθαινες αυτά που δεν ήξερα-τι κρίμα- κι ας ερχοταν οι άλλοι σε μένα για να μάθουν..... "την τύφλα μου" βλαστήμισα,εσυ συνεχιζες να με ρωτάς και εγω αβέβαια απαντούσα "νομίζω πως κατάλαβα"......
Σήμερα κανονικά θα έπρεπε να ξέρω ότι ο έρωτας είναι πάθος, άρα και ψύχωση,υπερνικά την αγάπη , σε εμποδίζει να δείς τις ανάγκες του άλλου, (του αντικειμένου του πόθου σου δηλαδή) γιατί σε κάνει εγωιστή και σκέφτεσαι μόνο πως θα ικανοποιήσεις τις δικές σου ανάγκες.
Χαμογέλασα γιατί κατάλαβα καλά αυτό που και ο τρίχρονος σκαλωμένος στα απέναντι κάγκελα μπόμπιρας θα καταλάβαινε .
Λέγε με ανεπιθύμητη -ανεπιθύμητο και το δώρο σου.
Γιατί εγώ νόμιζα πως τα δυο τους μέσα μου ειχαν γίνει γόρδιος δεσμός? και κάθε φορά που πίστευα ότι μπορεί να σε στεναχώρησα έχανα τη γη κατω από τα πόδια μου και με αναστάτωνε κι η πιο μικρή αυλακιά στο μέτωπό σου κι οι σκιές στα μάτια σου θύελλα που με παρέσυρε σε ερήμους αγωνίας.
Ετσι έμαθα να χρησιμοποιώ την λέξη ψύχωση με καινούργιο νόημα και λέω σύντομα να απευθυνθώ στον κατάλληλο γιατρό να με γιάνει ,λές να με πάρει για τρελλή άμα του πω πως είμαι ερωτευμένη?

ανέξοδοι έρωτες και αξόδευτη αγάπη

ποιός είπε πως οι έρωτες κοστίζουν .
έχει και φθηνούς στηναγορά ,
εφήμερους ,της μιας δραχμής ,της μιας βραδυάς
φανταστικούς, κίβδηλους,
ψευδαισθητικούς,μονόπλευρους ,
κι άλλους τόσους κατ επίφαση έρωτες


τους άλλους ποιός διατίθεται να τους πληρώσει?
γέμισε η αγορά κινέζικη πραμάτεια και βιαστικούς αγοραστές
αναλώσιμοι και κείνοι όπως η πραμάτεια

στην αγορά του αλ χαλίλι θα σε ψάξω
μήπως και σε βρώ μυθικό ,
σκονισμένο ξεχασμένο από καιρό
κι όσα έχω θα σου δώσω

την αξόδευτη αγάπη ν άκουμπήσω ΄
που μέσα μου στοιβάζω ανέλπιδα
γέμισε η ψυχή και χώρο πια δενέχει